پادکست آکادمی رحیمی

تا حالا به خودت گفتی «من آدم تنبلی هستم»؟ شاید بهتر باشه قبل از قضاوت خودت با این برچسب، یک سؤال مهم‌تر بپرسی: «آیا واقعاً تنبلم، یا فقط برای این کار انگیزه‌ای ندارم؟» در این اپیزود درباره‌ی این موضوع صحبت می‌کنیم و یک تمرین ساده پیشنهاد می‌دیم: کارهای لذت‌بخش رو تبدیل کن به پاداش کارهای مفید — مثلاً یک فصل کتاب بخون، بعد ۳۰ دقیقه اکسپلور اینستاگرام، و دوباره برگرد سراغ مطالعه. قرار نیست با خودت بجنگی؛ قراره سیستم رفتاری خودت رو تغییر بدی.

چرا انسان دست به حرکت می‌زنه؟ چرا صبح از خواب بیدار می‌شه؟ چرا با وجود سختی‌ها ادامه می‌ده؟ چون هنوز امیدی برای رسیدن وجود داره. در این اپیزود از «هدف» و «چرایی» حرف می‌زنیم؛ چون وقتی چراییِ قدرتمندی داشته باشی، خیلی از «چطورها» خود به خود اتفاق می‌افتن. یک تمرین ساده اما عمیق هم همراهشه: مهم‌ترین هدفت رو مشخص کن، حداقل ۱۰ دلیل بنویس که چرا رسیدن به اون برات مهمه، و هر روز با تمام وجود بخونشون تا احساسِ پشت این چرایی‌ها در تو زنده بشه.

قبل از اینکه بنویسی «می‌خواهم به چه چیزی برسم؟» یک سؤال مهم‌تر وجود داره: «آیا من واقعاً این را می‌خواهم؟» خیلی وقت‌ها هدف‌هایی رو انتخاب می‌کنیم که واقعاً خواسته‌ی قلبی ما نیستن؛ چیزهایی که دیگران برامون خواسته‌ن یا جامعه ارزشمند دونسته. در این اپیزود، قبل از هر تکنیک هدف‌گذاری، یه تمرین پیشنهاد می‌دیم: به کودکی و نوجوانی‌ات برگرد و ببین کجاها آن‌قدر غرق کاری می‌شدی که گذشت زمان رو نمی‌فهمیدی؛ شاید بخشی از پاسخ آینده‌ات، در خاطرات گذشته‌ات پنهان شده باشه.

چند بار با خودت گفتی «وقتی انگیزه پیدا کردم، شروع می‌کنم»؟ اما انگیزه، احساسه؛ و احساس همیشه ثابت نمی‌مونه. اگر قرار باشه حرکتت رو به انگیزه وابسته کنی، ممکنه بارها در میانه‌ی مسیر متوقف بشی. در این اپیزود می‌گیم: منتظر انگیزه نباش، اقدام کن — چون وقتی شروع می‌کنی و ادامه می‌دی، نتیجه‌های کوچک خودشون رو نشون می‌دن و همین نتایج ملموس، دوباره بهت انگیزه می‌دن. جادو در ادامه دادنه.

چرا وقتی کسی رو می‌بینیم که ماشین لوکس، بدن آماده یا درآمد بالا داره، فکر می‌کنیم یه اتفاق بزرگ براش افتاده؟ چون فقط نتیجه‌ی نهایی رو می‌بینیم، نه هزاران قدم کوچیکی که قبلش برداشته. رشد، جهش ناگهانی نیست؛ حاصلِ میکرو‌اقدام‌های کوچکیه که پیوسته تکرار می‌شن. اگر هر ماه فقط ۱۰٪ در یک بخش از زندگی‌ات بهتر بشی، پنج سال بعد نتیجه‌ات غیرقابل تصور خواهد بود. رشد رو با دیگران مقایسه نکن؛ با خودِ دیروزت اندازه بگیر.

تا حالا به این فکر کردی چقدر از کارهایی که هر روز انجام می‌دی، بدون فکر کردن، تبدیل به «عادت» شدن؟ اگر می‌خوای بخشی از زندگی‌ات رو تغییر بدی، سؤال اول این نیست که «چه کار جدیدی باید انجام بدم؟» بلکه اینه که «چه عادت‌هایی الان دارن این بخش از زندگی من رو کنترل می‌کنن؟» در این اپیزود از مکانیزم RAS مغز می‌گیم و از نقش مهم آدم‌های اطرافمون در شکل‌دادن به عادت‌ها و باورهامون؛ گاهی برای ساختن یک زندگی جدید، باید بعضی از معاشرت‌های قدیمی رو تغییر بدی.

ایمان واقعی، فقط این نیست که به خدا باور داشته باشی؛ ایمان واقعی یعنی در کنار باور، حرکت کنی و نتیجه را به او بسپاری. در جهانی که هزاران عامل خارج از کنترل ما بر نتیجه‌ی تلاش‌هایمان اثر می‌گذارد، راه سوم بین «منتظر ماندن» و «تلاش برای کنترل همه‌چیز»، ایمان فعال است: تمام توان و دانش خودت را در اقدام امروز به کار بگیری، اما نتیجه را به خودت گره نزنی. تو مسئول کیفیت اقدام خودتی، نه کنترل تمام نتایج جهان.

رسالت شخصی قرار نیست یک راز عجیب و جادویی باشد که یک روز ناگهان کشفش کنی. رسالت تو، همین‌جایی‌ست که امروز ایستاده‌ای؛ در همین زندگی، در همین روزمرگی‌ها و در همین کاری که اکنون در دسترس توست. اگر به خالقی که هدایت‌گر و بخشنده است ایمان داشته باشی، لازم نیست همه مسیر را از قبل بدانی؛ در یک فرآیند تدریجی و تکاملی، همین مسیرِ در دسترس امروز می‌تواند تو را قدم‌به‌قدم به مسیر عمیق‌تر زندگی‌ات هدایت کند. رسالت شخصی، در منابع در دسترس امروز توست؛ نه در جایی دور از زندگی.

گاهی چیزی که ما اسمش را «تضاد» می‌گذاریم، نیامده که ما را شکنجه کند یا مجازاتمان کند؛ و حتی لزوماً به این معنا نیست که مسیرمان اشتباه بوده است. گاهی یک تضاد فقط آمده تا مسیرمان را اصلاح کند یا سرعت ما را تنظیم کند تا در زمان درست به چیزی که می‌خواهیم برسیم. مشکل اینجاست که ما معمولاً فقط بخشی از تصویر را می‌بینیم. شاید این بار، به‌جای اینکه بپرسیم «چرا این اتفاق برای من افتاد؟»، از خودمان بپرسیم «چه خیری در این اتفاق هست که هنوز نمی‌توانم ببینمش؟»

جهان هستی سرشار از فراوانی است یا کمبود؟ شاید پاسخ این باشد: هر دو وجود دارند، اما این تویی که انتخاب می‌کنی کدام را بیشتر ببینی. ذهن ما دائماً در حال فیلتر کردن اطلاعات پیرامون ماست؛ هرچه بیشتر روی کمبود تمرکز کنی، ذهنت شواهد بیشتری برای تأیید همان می‌بیند، و هرچه بیشتر به فراوانی توجه کنی، باور جدیدی در تو شکل می‌گیرد. یکی از ساده‌ترین راه‌ها برای تغییر این مرکز توجه، شکرگزاری است.